Ο Νόμος του Μέρφυ (2024)

 

Λοιπόν, πήγα και είδα τον «Νόμο του Μέρφυ». Όχι, δεν θυμόμουν και πολλά πριν μπω — ήξερα μόνο ότι παίζει η Κάτια Γκουλιώνη και ότι είναι του ίδιου σκηνοθέτη που έκανε την «Ευτυχία». Και επειδή η «Ευτυχία» ήταν καλή, είπα να δώσω μια ευκαιρία.

Και ναι, ήταν... ενδιαφέρον. Με την καλή έννοια; Με την κακή; Δεν είμαι σίγουρος ακόμα.

Η Ιστορία

Η Μαρία Αλίκη (Γκουλιώνη) είναι μια ηθοποιός στα 40 της που δεν έχει καταφέρει να κάνει το «μεγάλο». Κάθε οντισιόν καταλήγει σε απόρριψη. Κάθε όνειρο σκάει πάνω στον τοίχο. Ο νόμος του Μέρφυ, βλέπεις: αν κάτι μπορεί να πάει στραβά, θα πάει.

Και τότε, ένα ατύχημα. Κώμα. Και μέσα σε αυτό το κώμα, η Μαρία Αλίκη βρίσκεται σε ένα «πολυσύμπαν» όπου παίζει όλους τους πιθανούς ρόλους που θα μπορούσε να είχε ζήσει — επιτυχημένη σταρ, διάσημη influencer, πολύτεκνη μάνα, ερωμένη. Όλα τα «αν» της ζωής της, σε ένα υπαρξιακό τσίρκο .

Τι Μου Άρεσε

Η Κάτια Γκουλιώνη είναι απολαυστική. Παίζει όλες αυτές τις εκδοχές του εαυτού της με μια ενέργεια που σε κερδίζει, ακόμα κι όταν το σενάριο χάνει τον δρόμο του. Είναι μια ηθοποιός που «σηκώνει την ταινία στις πλάτες της», που λένε .

Και το χιούμορ; Εκεί που δουλεύει, δουλεύει καλά. Υπάρχουν στιγμές που γελάς — όχι με την κοιλιά, αλλά με το μυαλό. Ο σκηνοθέτης Άγγελος Φραντζής έχει ένα «λοξό» βλέμμα στα πράγματα, και όταν αυτό βρίσκει στόχο, το αποτέλεσμα είναι απολαυστικό .

Τι Δεν Μου Άρεσε

Το πρόβλημα είναι ότι η ταινία κρατάει πολύ. Δύο ώρες και εννιά λεπτά . Και κάπου στη μέση, αρχίζει να επαναλαμβάνεται. Η ίδια ιδέα, ξανά και ξανά: «Δες πόσο διαφορετικά θα ήταν αν...». Και μετά πάλι. Και μετά πάλι. Σαν ένα αστείο που το λες πολλές φορές μέχρι να πάψει να είναι αστείο .

Και το τελευταίο εικοσάλεπτο... Ας πούμε ότι η ταινία αποφασίζει ξαφνικά να γίνει μιούζικαλ. Ναι, μιούζικαλ. Με τραγούδια. Και η αλλαγή είναι τόσο απότομη που νιώθεις ότι μπήκες σε άλλη αίθουσα . Τολμηρό; Ναι. Αποτυχημένο; Μάλλον.

Η Σκηνοθεσία

Εδώ να πω κάτι: ο Φραντζής τολμά. Γύρισε την ταινία με 40 μονοπλάνα — μια τεχνική που δεν βλέπεις συχνά σε ελληνική κωμωδία . Και αυτό το εκτιμώ, ακόμα κι όταν το αποτέλεσμα δεν με κερδίζει απόλυτα. Δεν είναι μια ταινία που «παίζει ασφαλή». Είναι μια ταινία που ρισκάρει, που προσπαθεί να κάνει κάτι διαφορετικό.

Το πρόβλημα είναι ότι μερικές φορές το ρίσκο δεν πληρώνει.

Το Σύνολο

Ο «Νόμος του Μέρφυ» είναι μια ταινία που θα σου αρέσει αν σου αρέσει ο Φραντζής. Αν σου άρεσε η «Ευτυχία», αν σου αρέσει το «λοξό» χιούμορ, αν εκτιμάς τις ταινίες που προσπαθούν να κάνουν κάτι διαφορετικό — τότε θα τη βρεις ενδιαφέρουσα.

Αν ψάχνεις μια απλή, ευχάριστη κωμωδία για το βράδυ σου; Μάλλον όχι. Και αυτό είναι εντάξει. Δεν είναι όλες οι ταινίες για όλους.

Βαθμολογία: 7.52/10 — Ενδιαφέρον, τολμηρό, αλλά κουραστικό. Σαν ένα πείραμα που δεν βρήκε απόλυτα τον δρόμο του, αλλά του αξίζει ο σεβασμός που το επιχείρησε.