Απ' τα κόκαλα βγαλμένα (2011)

 

Πρόκειται για μια ταινία που αναδεικνύει τα κακώς κείμενα στα ελληνικά νοσοκομεία της εποχής της δραχμής — αν και, πιθανότατα 26 χρόνια μετά, τα πράγματα δεν φαίνεται να έχουν αλλάξει και πολύ. Όπως αναφέρεται κάποια στιγμή, ο Γκορίτσας είχε ένα συγγενικό του πρόσωπο που έτυχε να είναι γιατρός σε νοσοκομείο του ΕΣΥ.

Το ύφος της ταινίας είναι ήπια σαρκαστικό, με ανάλαφρο χιούμορ, παρόλο που δεν αποτυπώνει σε πλήρες βάθος την πραγματική κατάσταση που επικρατεί στα νοσοκομεία. Με μια δημιουργική διασκευή του «Σε γνωρίζω από την κόψη» αλλά και ενός ακόμη τραγουδιού, μεταφέρει το μήνυμα ότι, παρά τη σκληρή παθογένεια που διακρίνει το σύστημα υγείας, τα νοσοκομεία θα συνεχίσουν πάντα να λειτουργούν —έστω και κάτω από δύσκολες συνθήκες και χαμηλές προσδοκίες— προσφέροντας τη βοήθειά τους στον κόσμο όσο καλύτερα μπορούν.

Η ταινία περιγράφει όχι μόνο το πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα όταν μπλέκει κανείς στη γραφειοκρατία του ελληνικού δημοσίου, αλλά και πόσο ανέντιμο είναι μερικές φορές για έναν νέο διορισμένο γιατρό να βρει την οργανική του θέση. Ακόμη περισσότερο, δείχνει τον αγώνα του, «με το σταυρό στο χέρι», να κρατήσει ή να εξελιχθεί οργανικά με βάση τις ικανότητές του, την ώρα που κινδυνεύει να χάσει τη θέση του χωρίς καν να φταίει.

Η «διαχρονικότητα» της παθογένειας: Πράγματι, παρόλο που η ιστορία τοποθετείται στην εποχή της δραχμής, η αίσθηση του θεατή είναι ότι βλέπει το σήμερα. Η γραφειοκρατία, οι ελλείψεις, τα «βύσματα», η αδιαφορία αλλά και η απόγνωση των νέων γιατρών παραμένουν δομικά στοιχεία του συστήματος.

Το ύφος (Ήπια σαρκαστικό / Light humor): Ο Γκορίτσας επιλέγει συνειδητά την οδό της σάτιρας και της μαύρης κωμωδίας αντί για ένα βαρύ, καταγγελτικό δράμα. Αυτό κάνει την ταινία ευχάριστη και προσβάσιμη, αλλά παράλληλα  «στρογγυλεύει» κάπως τις γωνίες και δεν βουτάει στο απόλυτο βάθος της τραγωδίας που συχνά βιώνουν οι ασθενείς και οι γιατροί.

Η δημιουργική ανασκευή / Εθνικός Ύμνος: το ΕΣΥ είναι ένας καθρέφτης του ελληνικού κράτους. Παρά τη διάλυση, το σύστημα κρατιέται όρθιο χάρη στην προσωπική προσπάθεια και το φιλότιμο μεμονωμένων ανθρώπων που παλεύουν «με το σταυρό στο χέρι».

Ο νέος γιατρός και το σύστημα: Η διαδρομή του πρωταγωνιστή (Γιώργος Καραμίχος) αποτυπώνει πλήρως το αδιέξοδο ενός νέου επιστήμονα που θέλει να προσφέρει με αξιοκρατία, αλλά συγκρούεται με το τοίχος των κατεστημένων συμφερόντων και των κομματικών διορισμών Επιπλέον, πολύς κόσμος —αφού ο ίδιος δεν δέχεται «φακελάκι»— προτιμά να τον τιμήσει σε είδος, όπως φαίνεται χαρακτηριστικά σε κάποες σκηνές προς το τέλος της ταινίας.. 

Σημείωση: Ο υποφαινόμενος έτυχε να παρευρεθεί για μια σχετικά εύκολη μικροεπέμβαση σε νοσοκομείο πριν από 3 χρόνια και κατάφερε να λύσει το πρόβλημά του μέσα σε μόλις 1 ώρα. ...και να επιστρέψει στο σπίτι του σε περίπου μισή ώρα, ακόμα και με τα πόδια, καθώς η αναισθησία ήταν σύντομης διάρκειας!