Κριτική: «Σπασμένη Φλέβα»
Γνωρίζω τον Οικονομίδη από το Σπιρτόκουτο , μια αλήστου μνήμης ταινία — ό,τι χειρότερο είχα δει ποτέ στη ζωή μου. Με αυτή την παρακαταθήκη πήγα να δω τη Σπασμένη Φλέβα , με χαμηλές προσδοκίες και ακόμη χαμηλότερη διάθεση. Μπαίνοντας στην αίθουσα, έπαθα ένα μικρό σοκ. Ο κινηματογράφος ήταν γεμάτος. Πολύ περίεργο, αν σκεφτεί κανείς ότι στην ίδια αίθουσα, όχι πολύ καιρό πριν, δύο άλλες ταινίες έπαιζαν σχεδόν για τους ταξιθέτες. Κάτι ήξερε ο κόσμος ή απλώς ήθελε να βριστεί συλλογικά — κι άλλοι θεατές μιλούν για έντονη αντιπαράθεση ανάμεσα σε όσους την λάτρεψαν και σε όσους δεν την άντεξαν. Η ιστορία είναι απλή — σχεδόν απελπιστικά απλή. Ένας ταλαίπωρος μεσήλικας ( Μπισμπίκης ) κάνει συνεχώς λάθη στη ζωή του, με αποκορύφωμα το να βάλει ενέχυρο το σπίτι της γυναίκας του για να πάρει ένα αρκετά μεγάλο δάνειο (320 χιλιάδες ευρώ). Από εκεί και πέρα, τρέχει σαν παλαβός για να μαζέψει τα χρήματα, ζητιανεύοντας από γνωστούς και συγγενείς, οι οποίοι είτε δεν έχουν είτε δεν θέλ...
