Ζητείται Ψεύτης v2010 vs v61

 

 imdb

 κλοπυ πειστ απο τη συγκντρωτικη  κριτκη μου  με νεα σχολια 

Μια λίαν αξιόλογη ταινία, όχι μόνο με χιούμορ αλλά και αρκετό δράμα. Έξυπνη προσαρμογή της παλιάς ταινίας στη σύγχρονη πραγματικότητα, με πιο σύνθετη δομή που καταλήγει σε διαφορετικό και πιο πολύπλοκο σενάριο. Η έννοια του «based on».

Μια ταινία που έχω δει δύο φορές και θα την έβλεπα ευχαρίστως και αρκετές ακόμη. Να μην αναφέρω ότι τη θεωρώ καλύτερη από την παλιότερη. Στην παλιότερη ταινία οι χαρακτήρες ήταν πιο μονοδιάστατοι.

Κριτικές μεταξύ χαρακτήρων

Ο Παπασπηλιόπουλος πιο εκδηλωτικός από τον θεατρικό Ηλιόπουλο. Μην ξεχνάμε ότι στο τέλος προστατεύει το αφεντικό του — και εδώ αλλάζει ριζικά το σενάριο. 10/8. Αυτή η ταινία ίσως αναπροσδιορίζει το μέλλον του ως ηθοποιού που ταλαντεύεται μεταξύ κωμωδίας και δράματος, χωρίς να χάνει το κέφι του στο τέλος, επιφυλάσσοντας ένα twist στη σύγκρουση με τη γυναίκα του αφεντικού του σε σχέση με το παλιό. Ο κορυφαίος ρόλος της ταινίας.

Ο «φιλαράκος» μου (τον έχω γνωρίσει από κοντά μια φορά, όταν βρισκόταν στη Θεσσαλονίκη) είναι ικανοποιητικότατος, όπως στη σειρά «Στον αέρα», με έξυπνο χιούμορ. Ο Ζερβός πιο κυριλέ. 8/8.

Ο Δαδακαρίδης ίσως λίγο υπερβολικός (ο Βέγγος έχει περισσότερο αέρα). 6/7.

Η ξανθιά συμπάθειά μου ατονεί πολύ σε σχέση με την Κυριάκου, αν και δείχνει λίγο πιο πονηρή. Παίζει σαν να βαριέται. Η κυρία Ανά ήταν πιο εκφραστική. 5/8.

Ο Ορκόπουλος σε μικρό ρόλο κεμπάρη, όπως και στο «Σόι». Ο παλιός σχεδόν το ίδιο. 7/7.

Ιατρόπουλος και σία: περισσότερο βγάζουν γέλιο παρά παριστάνουν τους κακούς! 6.

Σε αντίθεση, ο Σακελαρίου είναι το μεγάλο μούτρο. 7.

Συμπέρασμα

9/7.5 (νέα / παλιά). Συναισθηματικό rating που βασίζεται κυρίως στην πλοκή και λιγότερο στο παίξιμο των ρόλων. 

Πρόσθετα Σχόλια

Μια ακόμη παρατήρηση: η ταινία του 2010 καταφέρνει να κρατήσει τον πυρήνα του πρωτότυπου — την ιδέα του ανθρώπου που «δανείζεται» προσωπικότητες για να επιβιώσει — αλλά τον τοποθετεί σε ένα περιβάλλον που μοιάζει επικίνδυνα οικείο. Η διαφθορά, οι πελατειακές σχέσεις, τα ψέματα που γίνονται αλήθειες: όλα αυτά δεν ανήκουν μόνο στη δεκαετία του '60. Ανήκουν και στο σήμερα.

Και εκεί ακριβώς κερδίζει η διασκευή. Δεν αντιγράφει. Επικαιροποιεί. Παίρνει ένα θέμα που κάποτε φάνταζε σατιρικό και το μετατρέπει σε κάτι που, δυστυχώς, μοιάζει προφητικό.

Ο Παπασπηλιόπουλος σηκώνει όλη την ταινία στους ώμους του — και το κάνει με μια άνεση που δεν περιμένεις από ηθοποιό που παίζει σε ελληνική κωμωδία του 2010. Οι υπόλοιποι ακολουθούν, άλλοι με περισσότερο κέφι, άλλοι με λιγότερο, αλλά κανείς δεν χαλάει τη συνολική εικόνα.

Συνολικά: Μια διασκευή που δικαιολογεί την ύπαρξή της — και που, για μένα, ξεπερνά το πρωτότυπο.