Ζητείται Ψεύτης v2010 vs v61

 

 imdb

 κλοπυ πειστ απο τη συγκντρωτικη  κριτκη μου  με νεα σχολια 

Μια λίαν αξιόλογη ταινία, όχι μόνο με χιούμορ αλλά και αρκετό δράμα. Έξυπνη προσαρμογή της παλιάς ταινίας στη σύγχρονη πραγματικότητα, με πιο σύνθετη δομή που καταλήγει σε διαφορετικό και πιο πολύπλοκο σενάριο. Η έννοια του «based on».

Μια ταινία που έχω δει δύο φορές και θα την έβλεπα ευχαρίστως και αρκετές ακόμη. Να μην αναφέρω ότι τη θεωρώ καλύτερη από την παλιότερη. Στην παλιότερη ταινία οι χαρακτήρες ήταν πιο μονοδιάστατοι. 

Κριτικές μεταξύ χαρακτήρων

Ο Παπασπηλιόπουλος πιο εκδηλωτικός από τον θεατρικό Ηλιόπουλο. Μην ξεχνάμε ότι στο τέλος προστατεύει το αφεντικό του — και εδώ αλλάζει ριζικά το σενάριο. 10/8. Αυτή η ταινία ίσως αναπροσδιορίζει το μέλλον του ως ηθοποιού που ταλαντεύεται μεταξύ κωμωδίας και δράματος, χωρίς να χάνει το κέφι του στο τέλος, επιφυλάσσοντας ένα twist στη σύγκρουση με τη γυναίκα του αφεντικού του σε σχέση με το παλιό. Ο κορυφαίος ρόλος της ταινίας. 

Ο «φιλαράκος» μου (τον έχω γνωρίσει από κοντά μια φορά, όταν βρισκόταν στη Θεσσαλονίκη) είναι ικανοποιητικότατος, όπως στη σειρά «Στον αέρα», με έξυπνο χιούμορ. Ο Ζερβός πιο κυριλέ. 8/8. 

Ο Δαδακαρίδης ίσως λίγο υπερβολικός (ο Βέγγος έχει περισσότερο αέρα). 6/7. 

Η γνωστή μας όμορφη ξανθιά τηλεπερσόνα με το μπρίο προτίμησε να παίξει πιο πονηρά και η πιο νωχελικά (γιατί άραγε? Δείτε στο τέλος, υπηρχε λογος ! ) σε σχέση με την Άννα Κυριακού που τα έσπασε!  5/8. 

Ο Ορκόπουλος ενας πολύ μεμπαρης χαρακτηρας, παιζει όπως και στο «Σόι». Ο παλιός (Περικλής Χριστοφορίδης) σχεδόν το ίδιο. 7/7. 

Ιατρόπουλος και σία: περισσότερο βγάζουν γέλιο παρά παριστάνουν τους κακούς! 6. 

Σε αντίθεση, ο Σακελαρίου είναι το μεγάλο μούτρο. 7. 

Συμπέρασμα

9/7.5 (νέα / παλιά). Συναισθηματικό rating που βασίζεται κυρίως στην πλοκή και λιγότερο στο παίξιμο των ρόλων. 

 

Πρόσθετα Σχόλια

 

Μια ακόμη παρατήρηση: η ταινία του 2010 καταφέρνει να κρατήσει τον πυρήνα του πρωτότυπου — την ιδέα του ανθρώπου που «δανείζεται» προσωπικότητες για να επιβιώσει — αλλά τον τοποθετεί σε ένα περιβάλλον που μοιάζει επικίνδυνα οικείο. Η διαφθορά, οι πελατειακές σχέσεις, τα ψέματα που γίνονται αλήθειες: όλα αυτά δεν ανήκουν μόνο στη δεκαετία του '60. Ανήκουν και στο σήμερα. 

Και εκεί ακριβώς κερδίζει η διασκευή. Δεν αντιγράφει. Επικαιροποιεί. Παίρνει ένα θέμα που κάποτε φάνταζε σατιρικό και το μετατρέπει σε κάτι που, δυστυχώς, μοιάζει προφητικό.

Ο Παπασπηλιόπουλος σηκώνει όλη την ταινία στους ώμους του — και το κάνει με μια άνεση που δεν περιμένεις από ηθοποιό που παίζει σε ελληνική κωμωδία του 2010. Οι υπόλοιποι ακολουθούν, άλλοι με περισσότερο κέφι, άλλοι με λιγότερο, αλλά κανείς δεν χαλάει τη συνολική εικόνα.

Συνολικά: Μια διασκευή που δικαιολογεί την ύπαρξή της — και που, για μένα, ξεπερνά το πρωτότυπο.

 

Σχετικά με τις διαφοροποιήσεις μεταξύ των ρόλων

κάτι που κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί...

 

 Υπήρχαν συγκεκριμένοι λόγοι για αυτή τη σκηνοθετική και ερμηνευτική προσέγγιση:

• Αλλαγή στην αισθητική του remake: Η ταινία του 2010 προσπάθησε να προσαρμόσει την κλασική κωμωδία του Ψαθά στη σύγχρονη πραγματικότητα. Η υπερβολή και η θεατρικότητα του ελληνικού κινηματογράφου του '60 αντικαταστάθηκαν από έναν πιο φυσικό, «τηλεοπτικό» ή ρεαλιστικό τόνο.
• Το ερμηνευτικό προφίλ της Άννας Κυριακού: Η Κυριακού έπαιξε τη σύζυγο του βουλευτή με την κλασική αστική έξαψη, τις έντονες χειρονομίες και την «τσιριχτή» αυτοπεποίθηση της εποχής εκείνης. Ήταν μια αμιγώς κωμική, θεατρική προσέγγιση που «έγραφε» εξαιρετικά δίπλα στον Παντελή Ζερβό.
• Η «πονηριά» αντί της υστερίας: Η νέα εκδοχή ήθελε τη σύζυγο του Φερέκη λιγότερο «αγανακτισμένη» και περισσότερο χειριστική/πονηρή. Το νωχελικό, ειρωνικό ύφος έδινε την αίσθηση μιας γυναίκας που κινεί τα νήματα στο παρασκήνιο με ηρεμία, παρά μιας συζύγου που φωνάζει.
• Χημεία με τον Ιεροκλή Μιχαηλίδη: Ο Μιχαηλίδης απέδωσε τον βουλευτή Φερέκη με έναν πιο σύγχρονο, κυνικό τρόπο (σε σύγκριση με τον χειμαρρώδη Παντελή Ζερβό). Η νωχελικότητα της Μακρυπούλια ταίριαζε καλύτερα στον ρυθμό που έδινε ο συμπρωταγωνιστής της.

Η σύγκριση ανάμεσα στον Ντίνο Ηλιόπουλο (1961) και τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο (2010) στον ρόλο του «Ψευτοθόδωρου» αποτυπώνει πλήρως τη διαφορά ανάμεσα στο χρυσό αιώνα της ελληνικής κωμωδίας και τη σύγχρονη εμπορική κινηματογραφική προσέγγιση. 

1. Ντίνος Ηλιόπουλος: Το ανάλαφρο, αέρινο «χορευτικό» ψέμα

Ο Ηλιόπουλος παρέδωσε μια εμβληματική ερμηνεία που βασίστηκε στη μοναδική του σωματικότητα και το έμφυτο ταλέντο του να κάνει το ψέμα να μοιάζει με τέχνη:

• Αριστοκρατική φινέτσα: Ο Ψευτοθόδωρος του '61 δεν είναι ένας κοινός απατεώνας. Είναι ένας «συμπαθής» αστός, με έμφυτη ευγένεια, που ψεύδεται με μια σχεδόν ποιητική αφέλεια.
• Ρυθμός και κίνηση: Η ερμηνεία του είναι σχεδόν χορευτική. Ο τρόπος που κινείται στον χώρο, οι χειρονομίες και η εκφορά του λόγου του δίνουν την αίσθηση ότι το ψέμα ρέει αβίαστα, χωρίς ίχνος κακίας ή δόλου.
• Αφοπλιστική αθωότητα: Παρά τις μηχανοραφίες του, ο θεατής τον αγαπάει και τον δικαιολογεί αμέσως, διότι εκπέμπει μια παιδική αθωότητα και έναν αέρα «τζέντλεμαν».

2. Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος: Ο σύγχρονος, νευρικός και κυνικός «επιβιώσιμος»

Ο Παπασπηλιόπουλος προσάρμοσε τον ρόλο στα δεδομένα της δεκαετίας του 2010, όπου η πολιτική υποκρισία και η καθημερινότητα είναι πολύ πιο κυνικές:

• Ένταση και γρήγοροι ρυθμοί: Ο δικός του Ψευτοθόδωρος είναι πιο νευρικός, γρήγορος και «κουρασμένος» από τις συνθήκες. Το ψέμα γι' αυτόν δεν είναι τέχνη ή παιχνίδι, αλλά βιοποριστικό εργαλείο και μέσο επιβίωσης.
• Σύγχρονο, σωματικό χιούμορ: Βασίζεται περισσότερο στη γρήγορη ατάκα, τις εκφράσεις του προσώπου και την αμήχανη σωματική κίνηση που θυμίζει σύγχρονη τηλεοπτική/κινηματογραφική κωμωδία.
• Λιγότερο αέρινος, πιο γειωμένος: Ενώ ο Ηλιόπουλος έμοιαζε να «πετάει» πάνω από τις καταστάσεις, ο Παπασπηλιόπουλος δείχνει να πιέζεται από το βάρος των ψεμάτων του, δημιουργώντας ένα διαφορετικό είδος κωμικής αμηχανίας.