Η Ρόζα της Σμύρνης (2016) κριτικη

 

ιμδβ  

Μία ταινία που ξαναείδα μετά από χρόνια — και που, όπως αποδείχθηκε, είχε πολλά περισσότερα να μου πει τη δεύτερη φορά.

Η ιστορία αναφέρεται σε έναν 35άρη αρχιτέκτονα, τον Δημήτρη, ο οποίος δουλεύει μαζί με μια συνάδελφό του πάνω σε μια ειδική έκθεση. Στόχος τους: να παρουσιάσουν, με αποδείξεις, την ιστορία της ελληνοτουρκικής φιλίας. Μέσα στην έρευνά του στη Σμύρνη αλλά και στην Κωνσταντινούπολη, πέφτει πάνω σε ένα ματωμένο νυφικό — ενός ματωμένου κοριτσιού. Με λίγο ψάξιμο, ανακαλύπτει το όνομα της νύφης: Ρόζα. Και από εκεί και πέρα, το κουβάρι αρχίζει να ξετυλίγεται.

Ο λόγος που τον κυνηγάει αυτή η ιστορία δεν είναι μόνο επαγγελματικός. Και ο ίδιος είχε ανθρώπους που χάθηκαν εκείνη την εποχή, γύρω στο 1920, όταν οι τούρκοι στρατιώτες εισέβαλαν στην πόλη. Ανακαλύπτοντας την ίδια τη Ρόζα μέσα στην Αθήνα, καταλαβαίνει ότι πρόκειται για ένα άτομο που είχε σφραγίσει πλήρως το παρελθόν της. Τα υπόλοιπα στην οθόνη.


Τι Κρατάω

Παρόλο που η ιστορία ήταν υπέροχη, υπήρχαν πολλά λάθη που μείωσαν την ένταση της παραγωγής. Η ταινία έχει αναμφίβολα ευγενείς προθέσεις — να αναδείξει την προσωπική ανθρώπινη εμπειρία ως εργαλείο κατανόησης της Ιστορίας. Αλλά το πρόβλημα είναι ότι αυτή η ανθρώπινη ιστορία παρουσιάζεται με αυστηρά τηλεοπτικούς όρους: διαλογική παράταση σκηνών, αφηγηματικά παραστρατήματα, δράση που περιορίζεται στο κέντρο του κάδρου. Η δραματουργία κυλά χωρίς κορυφώσεις, χωρίς χτίσιμο, χωρίς ένταση.

Κι όμως, κάτι μένει.

Ο Τάσος Νούσιας και η Ευγενία Δημητροπούλου — ο Δημήτρης και η Μαριάννα — δείχνουν ένα πολύ ταιριαστό δέσιμο μέσα στην ταινία. Η χημεία τους είναι φυσική, ζεστή, αβίαστη. Δεν είναι απλώς δύο ηθοποιοί που παίζουν — είναι δύο άνθρωποι που αναπνέουν μαζί στις σκηνές τους. Άτομα σαν τον Δημήτρη θα μπορούσαν κάλλιστα να αποσταθεροποιήσουν τις καλές σχέσεις που έχουμε με τη γείτονα χώρα — και αυτό είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία της ταινίας.

Η Ευγενία Δημητροπούλου πραγματικά λάμπει μέσα στην ταινία. Είναι πανέμορφη — όχι μόνο εξωτερικά, αλλά με μια φυσική, ανεπιτήδευτη ομορφιά που ταιριάζει απόλυτα με τον ρόλο της. Με τον έμφυτο μαγνητισμό της, «γεμίζει» έναν ρόλο που θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητος. Δίνει ένα θετικό πρόσημο στην κατά τα άλλα βαριά ατμόσφαιρα.


Πού Χάνει

Το πρόβλημα είναι ότι η ταινία ήθελε να μιλήσει για τη μνήμη, τον έρωτα και τον κοινό τόπο δύο λαών — αλλά χάθηκε ανάμεσα σε τηλεοπτικές συμβάσεις και μια αφήγηση που δεν τολμά να ρισκάρει. Κρίμα, γιατί το υλικό ήταν εκεί.


Συμπέρασμα

Συμπερασματικά, η ταινία άφησε συνολικά μια καλή εντύπωση — παρά τις αδυναμίες της. Η ιστορία είχε δύναμη, οι ερμηνείες κράτησαν το ενδιαφέρον, και η Ευγενία Δημητροπούλου έλαμψε με την παρουσία της.

9/10 – Μια ταινία με καρδιά, που αξίζει να δεις  και να συγκινηθεις .

Comments

Popular posts from this blog

Gumus a tv series with side effects !

Baraem and commentary on .... (read inside !)

SINPFEMO A better signal tech analysis by using F/TDM