Articles and reviews from Zach

  A Tear-Jerking Survival Story with a Four-Legged Star Some films you watch. Some films you feel. And some films - like Heart of the Beast  -you carry with you long after the credits roll. This one will stay with me forever. It's one of the best surprises of the year, alongside the Italian La Vita è Così . A story of a lonely warrior and his dog, Odin, trying to find a way out of the wilderness. From the very first scene I saw Odin, I loved him. Just the way he held his body and stance , you understood he had something important  to tell you. A journey with his master, Brad Pitt, through incredible places and stunning landscapes, trying to find an exit until they finally reach a main road. All the places they passed included two hidden mountains and seas, with great difficulties everywhere. A long journey of survival. The film's heaviest weight fell on Odin -the dog who led his master. The cinematography is stunning, capturing unbelievable mountains and seas. 9/10 for t...

[ Eιναι ενα  ΑΙ engine mix μετα απο συγκριτικες αναλυσεις  πεντε μηχανων ]  Και οι δύο ταινίες αφηγούνται τη ζωή δυναμικών γυναικών του λαϊκού/ρεμπέτικου τραγουδιού μέσα σε ταραγμένες δεκαετίες της ελληνικής ιστορίας, με αφετηρία τον ξεριζωμό από τη Μικρά Ασία. Το «Ρεμπέτικο» (Κώστας Φέρρης, 1983) και η «Ευτυχία» (Άγγελος Φραντζής, 2019) μοιράζονται τον ίδιο βασικό στόχο: να διαγράψουν ολόκληρη τη ζωή μιας γυναίκας-καλλιτέχνιδος του λαϊκού τραγουδιού, από τα νιάτα ως το τέλος, μέσα από το πρίσμα της ελληνικής Ιστορίας του 20ού αιώνα. Ο τρόπος όμως που το κάνουν διαφέρει ριζικά, αντανακλώντας και τις εποχές παραγωγής τους: το πρώτο ως πολιτισμικό-ιστορικό γεγονός, το δεύτερο ως προσβάσιμη, χαρακτηροκεντρική αφήγηση. 1. Σκηνοθεσία «Ρεμπέτικο» (Κώστας Φέρρης, 1983) Ο Φέρρης υιοθετεί μια τελετουργική, ατμοσφαιρική και βαριά σκηνοθεσία, με θεατρική, στυλιζαρισμένη και λεπτομερή προσέγγιση . Η κάμερα κινείται συχνά με γλιστρήματα (gliding/panning shots), μένει στατική μέσα στι...

    Το «Ρεμπέτικο» του Κώστα Φέρρη (1983) επιχειρεί να χωρέσει ολόκληρη τη διαδρομή μιας ζωής —από τη γέννηση μέχρι τον θάνατο της ηρωίδας— μέσα σε περίπου δυόμισι ώρες. Αυτή η επιλογή καθιστά τη σκηνοθεσία αρκετά άνευρη, εξαιτίας ενός ιδιαίτερα χαμηλού pacing που κουράζει τον θεατή. Παράλληλα, η ταινία εμφανίζεται μουσικά «μπουκωμένη». Ορισμένα πράγματα θα μπορούσαν κάλλιστα να έχουν αφαιρεθεί: λιγότερα τραγούδια και αισθητά λιγότερο erotica θα επέτρεπαν στην αφήγηση να αναπνεύσει. Στον αντίποδα, ένα από τα πιο δυνατά και ουσιαστικά στοιχεία του φιλμ είναι η ένταξη των ιστορικών επίκαιρων (ντοκιμαντέρ)· από τη Μικρασιατική Καταστροφή του '22, τη Γερμανική Κατοχή και τον Εμφύλιο, μέχρι το ταξίδι στην Αμερική και την τελική επιστροφή στην Ελλάδα, τα εμβόλιμα αυτά ντοκουμέντα δίνουν το απαραίτητο ιστορικό βάρος στην πορεία της ηρωίδας. Σε επίπεδο παραγωγής, το σενάριο που συνέγραψε ο Φέρρης μαζί με την πρωταγωνίστρια Σωτηρία Λεονάρδου βασίστηκε εμμεσα  στη ζωή της Μαρίκας...

    «1922»: Η ταινία που η Ελλάδα δεν άντεχε να δει Υπάρχουν ταινίες που τις βλέπεις. Και υπάρχουν ταινίες που απλώς προσπαθείς να τις αντέξεις. Το «1922» του Νίκου Κούνδουρου —μία από τις πιο εμβληματικές, αλλά και η πρώτη που παρακολουθώ ο ίδιος— ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Με διάρκεια που αγγίζει τα 130 λεπτά κατ  τον πρωτοτυπο τροπο παρουσιασης , πρόκειται για ένα έργο που δεν σε αφήνει ανεπηρεαστο. Βασισμένη στο «Νούμερο 31328» του Ηλία Βενέζη, η ταινία μεταφέρει τη Μικρασιατική Καταστροφή στην οθόνη όχι μέσα από μάχες και ηρωισμούς, αλλά μέσα από την καθημερινή φρίκη της επιβίωσης. Τρεις άνθρωποι —μια δασκάλα, μια πλούσια γυναίκα κι ένα αγόρι— χάνονται στην Ανατολία μετά την κατάρρευση του μετώπου. Η ιστορία του Βενέζη και η προσωπική του εμπειρία από τα τάγματα εργασίας στα 17 του χρόνια δίνουν στην ταινία ένα βάρος που ελάχιστες ελληνικές παραγωγές αγγίζουν. Ο Κούνδουρος δεν ωραιοποιεί τίποτα: δείχνει τον άνθρωπο απόλυτα γυμνό απέναντι στην Ιστορία, με ...

  Λοιπόν, πήγα και είδα τον «Νόμο του Μέρφυ». Όχι, δεν θυμόμουν και πολλά πριν μπω — ήξερα μόνο ότι παίζει η Κάτια Γκουλιώνη και ότι είναι του ίδιου σκηνοθέτη που έκανε την «Ευτυχία». Και επειδή η «Ευτυχία» ήταν καλή, είπα να δώσω μια ευκαιρία. Και ναι, ήταν... ενδιαφέρον. Με την καλή έννοια; Με την κακή; Δεν είμαι σίγουρος ακόμα. Η Ιστορία Η Μαρία Αλίκη (Γκουλιώνη) είναι μια ηθοποιός στα 40 της που δεν έχει καταφέρει να κάνει το «μεγάλο». Κάθε οντισιόν καταλήγει σε απόρριψη. Κάθε όνειρο σκάει πάνω στον τοίχο. Ο νόμος του Μέρφυ, βλέπεις: αν κάτι μπορεί να πάει στραβά, θα πάει. Και τότε, ένα ατύχημα. Κώμα. Και μέσα σε αυτό το κώμα, η Μαρία Αλίκη βρίσκεται σε ένα «πολυσύμπαν» όπου παίζει όλους τους πιθανούς ρόλους που θα μπορούσε να είχε ζήσει — επιτυχημένη σταρ, διάσημη influencer, πολύτεκνη μάνα, ερωμένη. Όλα τα «αν» της ζωής της, σε ένα υπαρξιακό τσίρκο . Τι Μου Άρεσε Η Κάτια Γκουλιώνη είναι απολαυστική. Παίζει όλες αυτές τις εκδοχές του εαυτού της με μια ενέργεια που σε κερδίζει...

  Πρόκειται για μια ταινία που αναδεικνύ ει τα κακώς κείμενα στα ελληνικά νοσοκομεία της εποχής της δραχμής — αν και, πιθανότατα 26 χρόνια μετά, τα πράγματα δεν φαίνεται να έχουν αλλάξει και πολύ. Όπως αναφέρεται κάποια στιγμή, ο Γκορίτσας είχε ένα συγγενικό του πρόσωπο που έτυχε να είναι γιατρός σε νοσοκομείο του ΕΣΥ. Το ύφος της ταινίας είναι ήπια σαρκαστικό, με ανάλαφρο χιούμορ, παρόλο που δεν αποτυπώνει σε πλήρες βάθος την πραγματική κατάσταση που επικρατεί στα νοσοκομεία. Με μια δημιουργική διασκευή του «Σε γνωρίζω από την κόψη» αλλά και ενός ακόμη τραγουδιού, μεταφέρει το μήνυμα ότι, παρά τη σκληρή παθογένεια που διακρίνει το σύστημα υγείας, τα νοσοκομεία θα συνεχίσουν πάντα να λειτουργούν —έστω και κάτω από δύσκολες συνθήκες και χαμηλές προσδοκίες— προσφέροντας τη βοήθειά τους στον κόσμο όσο καλύτερα μπορούν. Η ταινία περιγράφει όχι μόνο το πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα όταν μπλέκει κανείς στη γραφειοκρατία του ελληνικού δημοσίου, αλλά και πόσο ανέντιμο είναι μερικές φο...