1922
«1922»: Η ταινία που η Ελλάδα δεν άντεχε να δει Υπάρχουν ταινίες που τις βλέπεις. Και υπάρχουν ταινίες που τις αντέχεις. Το «1922» του Νίκου Κούνδουρου ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.Και η πρωτη που βλεπω , κυριολεκτικα . Βασισμένη στο «Νούμερο 31328» του Ηλία Βενέζη, η ταινία αφηγείται τη Μικρασιατική Καταστροφή όχι μέσα από μάχες και ηρωισμούς, αλλά μέσα από την καθημερινή φρίκη της επιβίωσης. Τρεις άνθρωποι — μια δασκάλα, μια πλούσια γυναίκα, ένα αγόρι — χάνονται στην Ανατολία μετά την κατάρρευση του μετώπου. Πείνα, δίψα, βία. Λίγοι διάλογοι. Μια κάμερα που δεν λυπάται κανέναν. Το θέμα είναι συγκλονιστικό. Η ιστορία του Βενέζη, η προσωπική του εμπειρία από τα τάγματα εργασίας, η φρίκη που έζησε στα 17 του χρόνια — όλα αυτά δίνουν στην ταινία ένα βάρος που ελάχιστες ελληνικές παραγωγές αγγίζουν. Ο Κούνδουρος δεν ωραιοποιεί τίποτα. Δείχνει τον άνθρωπο γυμνό απέναντι στην ιστορία. Ωστόσο, η οπτική παρουσίαση υστερεί . Η ταινία είναι σκοτεινή, θολή, με εικόνες που συχνά χάνοντα...