Articles and reviews from Zach

    Το «Ρεμπέτικο» του Κώστα Φέρρη (1983) επιχειρεί να χωρέσει ολόκληρη τη διαδρομή μιας ζωής —από τη γέννηση μέχρι τον θάνατο της ηρωίδας— μέσα σε περίπου δυόμισι ώρες. Αυτή η επιλογή καθιστά τη σκηνοθεσία αρκετά άνευρη, εξαιτίας ενός ιδιαίτερα χαμηλού pacing που κουράζει τον θεατή. Παράλληλα, η ταινία εμφανίζεται μουσικά «μπουκωμένη». Ορισμένα πράγματα θα μπορούσαν κάλλιστα να έχουν αφαιρεθεί: λιγότερα τραγούδια και αισθητά λιγότερο erotica θα επέτρεπαν στην αφήγηση να αναπνεύσει. Στον αντίποδα, ένα από τα πιο δυνατά και ουσιαστικά στοιχεία του φιλμ είναι η ένταξη των ιστορικών επίκαιρων (ντοκιμαντέρ)· από τη Μικρασιατική Καταστροφή του '22, τη Γερμανική Κατοχή και τον Εμφύλιο, μέχρι το ταξίδι στην Αμερική και την τελική επιστροφή στην Ελλάδα, τα εμβόλιμα αυτά ντοκουμέντα δίνουν το απαραίτητο ιστορικό βάρος στην πορεία της ηρωίδας. Σε επίπεδο παραγωγής, το σενάριο που συνέγραψε ο Φέρρης μαζί με την πρωταγωνίστρια Σωτηρία Λεονάρδου βασίστηκε εμμεσα  στη ζωή της Μαρίκας...

    «1922»: Η ταινία που η Ελλάδα δεν άντεχε να δει Υπάρχουν ταινίες που τις βλέπεις. Και υπάρχουν ταινίες που απλώς προσπαθείς να τις αντέξεις. Το «1922» του Νίκου Κούνδουρου —μία από τις πιο εμβληματικές, αλλά και η πρώτη που παρακολουθώ ο ίδιος— ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Με διάρκεια που αγγίζει τα 130 λεπτά κατ  τον πρωτοτυπο τροπο παρουσιασης , πρόκειται για ένα έργο που δεν σε αφήνει ανεπηρεαστο. Βασισμένη στο «Νούμερο 31328» του Ηλία Βενέζη, η ταινία μεταφέρει τη Μικρασιατική Καταστροφή στην οθόνη όχι μέσα από μάχες και ηρωισμούς, αλλά μέσα από την καθημερινή φρίκη της επιβίωσης. Τρεις άνθρωποι —μια δασκάλα, μια πλούσια γυναίκα κι ένα αγόρι— χάνονται στην Ανατολία μετά την κατάρρευση του μετώπου. Η ιστορία του Βενέζη και η προσωπική του εμπειρία από τα τάγματα εργασίας στα 17 του χρόνια δίνουν στην ταινία ένα βάρος που ελάχιστες ελληνικές παραγωγές αγγίζουν. Ο Κούνδουρος δεν ωραιοποιεί τίποτα: δείχνει τον άνθρωπο απόλυτα γυμνό απέναντι στην Ιστορία, με ...

  Λοιπόν, πήγα και είδα τον «Νόμο του Μέρφυ». Όχι, δεν θυμόμουν και πολλά πριν μπω — ήξερα μόνο ότι παίζει η Κάτια Γκουλιώνη και ότι είναι του ίδιου σκηνοθέτη που έκανε την «Ευτυχία». Και επειδή η «Ευτυχία» ήταν καλή, είπα να δώσω μια ευκαιρία. Και ναι, ήταν... ενδιαφέρον. Με την καλή έννοια; Με την κακή; Δεν είμαι σίγουρος ακόμα. Η Ιστορία Η Μαρία Αλίκη (Γκουλιώνη) είναι μια ηθοποιός στα 40 της που δεν έχει καταφέρει να κάνει το «μεγάλο». Κάθε οντισιόν καταλήγει σε απόρριψη. Κάθε όνειρο σκάει πάνω στον τοίχο. Ο νόμος του Μέρφυ, βλέπεις: αν κάτι μπορεί να πάει στραβά, θα πάει. Και τότε, ένα ατύχημα. Κώμα. Και μέσα σε αυτό το κώμα, η Μαρία Αλίκη βρίσκεται σε ένα «πολυσύμπαν» όπου παίζει όλους τους πιθανούς ρόλους που θα μπορούσε να είχε ζήσει — επιτυχημένη σταρ, διάσημη influencer, πολύτεκνη μάνα, ερωμένη. Όλα τα «αν» της ζωής της, σε ένα υπαρξιακό τσίρκο . Τι Μου Άρεσε Η Κάτια Γκουλιώνη είναι απολαυστική. Παίζει όλες αυτές τις εκδοχές του εαυτού της με μια ενέργεια που σε κερδίζει...

  Πρόκειται για μια ταινία που αναδεικνύ ει τα κακώς κείμενα στα ελληνικά νοσοκομεία της εποχής της δραχμής — αν και, πιθανότατα 26 χρόνια μετά, τα πράγματα δεν φαίνεται να έχουν αλλάξει και πολύ. Όπως αναφέρεται κάποια στιγμή, ο Γκορίτσας είχε ένα συγγενικό του πρόσωπο που έτυχε να είναι γιατρός σε νοσοκομείο του ΕΣΥ. Το ύφος της ταινίας είναι ήπια σαρκαστικό, με ανάλαφρο χιούμορ, παρόλο που δεν αποτυπώνει σε πλήρες βάθος την πραγματική κατάσταση που επικρατεί στα νοσοκομεία. Με μια δημιουργική διασκευή του «Σε γνωρίζω από την κόψη» αλλά και ενός ακόμη τραγουδιού, μεταφέρει το μήνυμα ότι, παρά τη σκληρή παθογένεια που διακρίνει το σύστημα υγείας, τα νοσοκομεία θα συνεχίσουν πάντα να λειτουργούν —έστω και κάτω από δύσκολες συνθήκες και χαμηλές προσδοκίες— προσφέροντας τη βοήθειά τους στον κόσμο όσο καλύτερα μπορούν. Η ταινία περιγράφει όχι μόνο το πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα όταν μπλέκει κανείς στη γραφειοκρατία του ελληνικού δημοσίου, αλλά και πόσο ανέντιμο είναι μερικές φο...

      Movie Review: When AI Becomes the Mirror — A Chilling Look at Obsession, Deception, and the Human Instinct A thought-provoking thriller that asks a uncomfortable question: what happens when the machine understands us better than we understand ourselves? The Setup A young hacker named Kaleb is hand-picked by Nathan , a seasoned expert in the field, for a series of sessions in a remote location. The subject of these sessions? A female humanoid robot running an advanced artificial intelligence program — one whose capabilities go far beyond anything we have today. Nathan, the second hacker, appears to have grown wealthy from his earlier work. At 35, he lives alone in that isolated place, dedicating his life to building prototype androids. Among them, Ava is his most evolved creation to date. The Real Star: Ava The lion's share of the film belongs to Ava , the female robot. Her program is exceptionally sophisticated — equipped with emotional awareness, comprehension, s...

    imdb     Κριτική Ταινίας: Λιούμπη (2005) Σκηνοθεσία / Σενάριο: Λάγια Γιούργου Πρωταγωνιστούν: Ευγενία Καπλάν, Αλέξης Γεωργούλης, Λένα Κιτσοπούλου, Νίκος Γεωργάκη, Όλγα Δαμάνη Η Ακτινογραφία της Νεοελληνικής Υποκρισίας Στη Λιούμπη της Λάγιας Γιούργου, η πλοκή ξετυλίγεται γύρω από μια εντυπωσιακά όμορφη νεαρή μετανάστρια (Ευγενία Καπλάν), η οποία προσλαμβάνεται για τη φροντίδα μιας ανήμπορης γηραιάς κυρίας (Όλγα Δαμάνη). Η παρουσία της όμως λειτουργεί ως καταλύτης σε ένα ήδη βαθιά δυσλειτουργικό ελληνικό σπίτι. Εκεί συγκατοικούν ο εργένης γιος, Δημήτρης (Αλέξης Γεωργούλης), και η παντρεμένη κόρη (Λένα Κιτσοπούλου) — μια γυναίκα σε μόνιμη υστερική κατάσταση, δηλητηριασμένη από ξενοφοβία αλλά και απροκάλυπτη φθονερή ζήλια για τη νιότη και την ομορφιά της ξένης κοπέλας. Ο Δημήτρης, εγκλωβισμένος σε μια βολική αλλά βαλτωμένη σχέση, αναζητά διέξοδο στην ελκυστική παρουσία της Λιούμπη, οδηγώντας τη σχέση τους σε έναν παράφορο έρωτα. Όμως, τα πραγματικά π...