Οι γαμπροί της ευτυχίας 62 & 14

 

 imdb

 

Οι Γαμπροί της Ευτυχίας (1962 vs 2014)

clopy paste  απο την σελιδα 2017   με μικρες προσθηκες 

Η ταινία αυτή βασίζεται σε σενάριο του Τσιφόρου και είναι μια ξεκαρδιστική κωμωδία. Έτυχε πρόσφατα να δω και τις δύο versions με διαφορά μιας μέρας, με πρωταρχικό στόχο να κάνω συγκρίσεις μεταξύ τους, και πραγματικά, και οι δύο δεν παίζονταν!

Η ιστορία και στις δύο περιπτώσεις ήταν σχεδόν ίδια (σχεδόν όμοιο κείμενο), με μερικές μικρές διαφορές μεταξύ τους:

Στην καινούρια ταινία αναφέρεται ένα μικρό background πριν την πρώτη γνωριμία. Στην παλιότερη ταινία αναφερόταν ότι τα χρήματα που κέρδιζε η Ευτυχία (κάπου 200.000 σε έγγραφα δημοσίου) ήταν για την ανιψιά της, ενώ στην καινούρια τα χρήματα αναφέρονταν στην ίδια, η οποία σπατάλησε αρκετά (από 2 εκ. ευρώ), αγοράζοντας μέχρι και κότερο! Αφαιρώντας, φυσικά, τα ευτράπελα της παραγωγής...

Anyway, μια σύντομη κριτική για τους ηθοποιούς:

• Βασιλειάδου / Ρώπα: Σχεδόν το ίδιο (50/50).

• Ρίζος / Ευριπιώτης: 45/55 (πιο σοβαρός από τον Ρίζο).

• Λάζου / Μάλφα: 50/50.

• Αυλωνίτης / Αποστολάκης: 70/30 (ο Αποστολάκης μου φαίνεται πολύ άτσαλος).

• Τσιτσόπουλος / Τσιμιτσέλης: 40/40 (και οι δύο παίζουν έναν άχαρο ρόλο).

Επιπλέον Σχόλια:

• Το Χιούμορ της Εποχής: Η παλιά στηριζόταν περισσότερο στις ατάκες και στο φυσικό εκτόπισμα που είχαν οι ηθοποιοί της χρυσής εποχής, ενώ η καινούρια προσπαθεί να καλύψει το κενό με πιο γρήγορο μοντάζ και πιο σύγχρονη "φασαρία".

• Σκηνοθετική Προσέγγιση: Το remake εκμεταλλεύεται τα όμορφα εξωτερικά γυρίσματα και το χρώμα, δίνοντας μια πιο ανάλαφρη, καλοκαιρινή αίσθηση, σε αντίθεση με την πιο θεατρική και "κλειστή" ατμόσφαιρα του '62.

• Η Χημεία του Συναφιού: Στην αυθεντική εκδοχή νιώθεις ότι οι ηθοποιοί έπαιζαν με τη μία και έβγαινε αβίαστα το γέλιο, ενώ στο remake φαίνεται πως καταβλήθηκε περισσότερη προσπάθεια για να φτάσουν το ίδιο αποτέλεσμα — χωρίς όμως να υποτιμάται η προσπάθεια.

Συμπέρασμα:

Βαθμολογία: 9 και στις δύο περιπτώσεις!

Η «Αισθητική» της Εποχής: Η παλιά ταινία είχε την κλασική ασπρόμαυρη γοητεία του '60 που βασιζόταν καθαρά στην εκφραστικότητα των προσώπων, ενώ η νέα πόνταρε πολύ στο έντονο χρώμα, τα καλοκαιρινά τοπία και τη σύγχρονη εικόνα για να «αναπνεύσει» το σενάριο.

Το Ρίσκο των Remakes: Το να αγγίζεις ένα ιερό τέρας του Τσιφόρου είναι πάντα επικίνδυνο, αλλά εδώ το remake στάθηκε αξιοπρεπέστατα χωρίς να προσβάλει το πρωτότυπο — πράγμα σπάνιο για τις ελληνικές διασκευές.

Η Δύναμη του Σενάριου: Η ταινία αποδεικνύει ότι όταν μια ιστορία είναι καλογραμμένη από την αρχή, αντέχει στον χρόνο και μπορεί να σταθεί άνετα σε κάθε δεκαετία, είτε μιλάμε για δραχμές και χαρτιά δημοσίου είτε για ευρώ και κότερο!

==νεες  ιδεες :

1. Κοινωνιολογική Ανάλυση (Πώς άλλαξε ο θεσμός του Γάμου)

• Έκδοση 1962: Η «προίκα» και η ανάγκη να παντρευτεί η μεγαλύτερη αδελφή για να πάρουν σειρά τα νεότερα αδέλφια ήταν πραγματικός κοινωνικός καταναγκασμός και οικονομικό πρόβλημα.

• Έκδοση 2014: Το κίνητρο της προίκας μετατρέπεται σε «μεγάλη κληρονομιά/περιουσία». Η σύγχρονη εκδοχή μετατρέπει ένα παλιό κοινωνικό έθιμο σε μια καθαρά οικονομική συναλλαγή του σήμερα.

2. Υφολογική Ανάλυση & Κωμικό Timing (Σωματικό vs Τηλεοπτικό Χιούμορ)

• Έκδοση 1962: Στηρίζεται στο σωματικό θέατρο και τις αυθόρμητες γκριμάτσες (Αυλωνίτης - Βασιλειάδου). Οι παύσεις, τα βλέμματα και ο ρυθμός της φωνής δημιουργούν την ατάκα οργανικά.

• Έκδοση 2014: Βασίζεται στο «τηλεοπτικό» γρήγορο μοντάζ. Οι σύγχρονοι ηθοποιοί, επειδή έχουν συνηθίσει τη φόρμα των τηλεοπτικών σειρών, συχνά καταφεύγουν στην ένταση και τη «φασαρία» για να παράγουν γέλιο.

3. Τεχνική Ανάλυση (Σκηνοθετική Προσέγγιση & Φωτισμοί)

• Έκδοση 1962: Ασπρόμαυρη, θεατρική σκηνογραφία. Ο φωτισμός είναι επικεντρωμένος στα πρόσωπα, αναδεικνύοντας τις εκφράσεις των ηθοποιών.

• Έκδοση 2014: Έντονη χρωματική παλέτα, χρήση φυσικού φωτός και εξωτερικών χώρων. Η ταινία λειτουργεί σχεδόν σαν «τουριστική/καλοκαιρινή» καρτ ποστάλ, δίνοντας έμφαση στην εικόνα παρά στους εσωτερικούς διαλόγους.