Χαλβάη 5-0 μια διαφιρετικη κριτικη

 

Αστυνομος Μπέκρας – Μια Κριτική από Κάποιον που Δεν Ξέρει αν Γέλασε ή Έκλαψε

---

Είδα επιτέλους την ταινία του Σεφερλή, τον "Μπέκρο". Και μετά από ώρα σκέψης, κατέληξα ότι η βαθμολογία μου είναι κάπου στη μέση — ας πούμε 5/10.

Πριν μπω στο ψητό, ας πούμε το εξής: Ο Σεφερλής είναι Σεφερλής. Δεν πάει να γίνει Αριστοφάνης, ούτε να σου λύσει φιλοσοφικά προβλήματα. Το χιούμορ του είναι τραβηγμένο, λαϊκό, καμιά φορά χυδαίο, αλλά έχει και μια δόση αυθεντικότητας που σπάνια βρίσκεις σε ελληνικές κωμωδίες. Το πρόβλημα είναι ότι αυτό το χιούμορ είτε το λατρεύεις είτε το μισείς. Δεν υπάρχει μέση οδός.

Η ταινία λοιπόν: Ο Μπέκρος, ένας ντετέκτιβ που το όνομά του τα λέει όλα, προσπαθεί να λύσει μια υπόθεση με μια διαθήκη και πέντε κληρονόμους. Η πλοκή είναι όσο βαθιά όσο μια λακκούβα — και δεν με πειράζει αυτό, γιατί δεν πήγα να δω ταινία για την πλοκή. Πήγα να γελάσω.

Το καλό: Κάποιες σκηνές είναι πραγματικά αστείες. Όχι όλες, αλλά αρκετές. Το χιούμορ θυμίζει παλιά καλά χρόνια, από τις θεατρικές παραστάσεις του Σεφερλή που έσκαγαν τα ταμεία. Αν είσαι φαν του, θα βρεις στιγμές που θα σε κάνουν να γελάς δυνατά. Αν δεν είσαι, μάλλον θα κοιτάς το ρολόι σου.

Το κακό: Η ταινία κουράζει. Κάποια σημεία είναι τόσο τραβηγμένα που αναρωτιέσαι αν ο σκηνοθέτης κοιμόταν όρθιος. Το χιούμορ είναι υπερβολικά στημένο, οι ατάκες καμιά φορά πέφτουν στο κενό, και η αίσθηση ότι βλέπεις ένα μεγάλο επεισόδιο από τις τηλεοπτικές σειρές του Σεφερλή είναι διάχυτη. Και ναι, έχει και το αγαπημένο του "γυμνό" — λες και το έβαλε επειδή έτσι έπρεπε.

Η γνώμη μου: Η ταινία δεν είναι αριστούργημα, αλλά ούτε και σκουπίδι. Είναι μια ταινία για φαν του Σεφερλή. Αν είσαι από αυτούς που γελούν με το "Καλό ε;", μάλλον θα περάσεις καλά. Αν είσαι από αυτούς που νιώθουν ότι το χιούμορ του είναι προσβλητικό ή χαζό, μην πας καν. Θα βγεις έξω πιο γρήγορα και από την ταινία.

Κάπου το διάβασα και συμφωνώ: "Αν νομίζεις ότι ανήκεις σε ανώτερη κοινωνική τάξη, μην πας να δεις την ταινία". Γιατί αυτή η ταινία είναι για τον κόσμο που δεν φοβάται να γελάσει με τον εαυτό του και με την καθημερινότητα. Ακόμα κι αν αυτό το γέλιο είναι καμιά φορά "τσαμπουκάδικο".

Για μένα, ο Μπέκρος είναι σαν ένα παλιό, καλό τραγούδι του Σεφερλή: το ξέρεις απέξω, το τραγουδάς, αλλά ξέρεις ότι δεν θα μπει ποτέ στη δισκοθήκη σου δίπλα στον Μότσαρτ.

---

5/10 – Όχι άσχημη, όχι σπουδαία. Μια καλοκαιρινή, ξεκούραστη... μαλακία. μονο για να γελασεις με τα αστεια και τις γκιματσες του !Αντε και λιγη περιπειτεια  στο τελος !