18 (2021) – ενας νεος δαλιανιδης

---

Μια ελληνική ταινία που μου θύμισε έντονα ταινία του παλιού Δαλιανίδη, αλλά με πολύ πιο σκοτεινή ματιά.

Η ταινία διαπραγματεύεται την παραβατικότητα μιας ομάδας μαθητών λυκείου σε μια λαϊκή συνοικία της Αθήνας, την εποχή της οικονομικής κρίσης, της αναζωπύρωσης του φασισμού και της πανδημίας . Με αρχηγό τον Ηλία (Νίκος Ζεγκίνογλου), ο οποίος μόλις τελείωσε το στρατό, η παρέα επιδίδεται σε ρατσιστικές επιθέσεις εναντίον ενός συμμαθητή τους από την Αφρική, αλλά και εναντίον μεταναστών, ομοφυλόφιλων και οποιουδήποτε είναι "διαφορετικός" στα μάτια τους .

Μέσα σε 95 λεπτά , βλέπουμε πώς εκτονώνουν τα νεύρα τους: βάφουν τοίχους με συνθήματα, σπάνε αυτοκίνητα, επιτίθενται σε ανυποψίαστους περαστικούς. Ο σκηνοθέτης Βασίλης Δούβλης εμπνεύστηκε από πραγματικά γεγονότα, αλλά η πλοκή και οι χαρακτήρες είναι προϊόν μυθοπλασίας .

Το σενάριο είναι δυνατό, καλοφτιαγμένο και βαρύ. Οι νεαροί ηθοποιοί —σχεδόν όλοι πρωτοεμφανιζόμενοι— είναι εξαιρετικοί. Ξεχωρίζουν ο Νίκος Ζεγκίνογλου στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ο οποίος επιδεικνύει και τις γυμναστικές του ικανότητες , καθώς και ο Σταύρος Τσουμάνης και η Κλέλια Ανδριολάτου σε δεύτερους ρόλους . Για τους υπόλοιπους τρεις δεν έχω υπόψη μου.

Αν και η ταινία έχει κάπως αργό ρυθμό στην αρχή, η ατμόσφαιρα που χτίζει είναι αποπνικτική και ρεαλιστική. Ο τίτλος "18" είναι ηθελημένα αμφίσημος: παραπέμπει τόσο στην ηλικία των πρωταγωνιστών και τη δύσκολη ενηλικίωσή τους, όσο και στο ναζιστικό σύνθημα (1=Α=Adolf, 8=H=Hitler) .

Η ταινία απέσπασε διακρίσεις σε φεστιβάλ, μεταξύ άλλων το Βραβείο Κοινού στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης , καθώς και υποψηφιότητες για τα Βραβεία Ιρις της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου .

Μια σκληρή, ρεαλιστική ματιά στη νεανική παραβατικότητα και την κοινωνική σήψη. Αξίζει να την δείτε.